Η θεραπεία μέσω της τέχνης μοιάζει με το ταξίδι ενός ανθρώπου από τις αρχικές οπτικές αναπαραστάσεις του σκοταδιού και της απελπισίας μέχρι το συμβολισμό μιας θετικής έκβασης. «Όταν πράξουμε τη σχέση με τους φόβους μας, με τον εαυτό μας, τότε δεν θα μοιάζουμε σαν καράβι χωρίς πηδάλιο», αναφέρει ο ζωγράφος Edvard Munch. Αυτό το καράβι […]

Περισσότερα

«Είμαστε εν γένει τελετουργικά όντα», αναφέρει ο Wittgenstein. Ταραζόμαστε από τον Κόσμο που είμαστε “αφιερωμένοι”. Τρομάζουμε να τον βιώνουμε. Από την “πρωτόγονη” κοινωνία μέχρι σήμερα η ανάγκη να αισθανόμαστε το περιβάλλον που ζούμε και να το αποδεχόμαστε ή να το διαμορφώνουμε δεν έχει αλλάξει. Η τελετουργία λέει «πράξε» με σκοπό να συλλάβεις τον Κόσμο. Η […]

Περισσότερα

Performer, ένας άνθρωπος της δράσης. Φλέγεται δεμένος σε έναν πάσσαλο κάνοντάς μας νοήματα και χειρονομίες, σύμφωνα με τον Antonin Artaud. Ποια είναι η θέση του Performer απέναντι στην ίδια την κοινωνία; Και ποια η απάντηση της Performance Art στο ερώτημα για το αισθητικό και το πολιτικό στον 21ο αιώνα; Παναγιώτης Βράντζας, Σκηνοθέτης, Animator (Εκτελεστής Παραγωγής) […]

Περισσότερα

Άλλοτε ο δρώντας ως έργο τέχνης. Άλλοτε ένα σώμα στα άκρα. Άλλοτε μια κραυγή διαμαρτυρίας. Και άλλοτε η ίδια η ζωή. Όλα αυτά θα μπορούσαν να αποτελούν μια μορφή performance. Αν ο αιώνας που πέρασε γέννησε το φαινόμενο της performance μέσα από την αναγκαιότητα για μια «ζωντανή τέχνη», τότε μήπως ο 21ος αιώνας είναι ο […]

Περισσότερα

Στις ρίζες της εξέγερσης φωτίζεται ο ουρανός του σώματος, ακούγοντας κανείς την κραυγή της Beat Generation και τα συνθήματα ανάμεσα από τα οδοφράγματα του ’68. Η καθημερινή ζωή φαντάζει ένα παιχνίδι με προσανατολισμό το βίωμα. «Η φαντασία στην εξουσία» φαντάζει ρήξη με το ίδιο μας το σώμα. Παναγιώτης Βράντζας, Σκηνοθέτης, Animator (Εκτελεστής Παραγωγής) Σεμπάστιαν Τσιφής, […]

Περισσότερα

Τι είναι αυτό που πάντα καταδιώκει την τέχνη; Τι παραπάνω παρά η σχέση της με την κοινωνία, με τον κάθε περαστικό άνθρωπο; Επαναστατεί, δέχεται τις ήττες, αλλά δε σταματά το στοχασμό της πάνω στο πολιτικό. Παναγιώτης Βράντζας, Σκηνοθέτης, Animator (Εκτελεστής Παραγωγής) Σεμπάστιαν Τσιφής, Σκηνοθετική Επιμέλεια Θεμάτων Ιωάννα Σκαντζέλη, Σεναριογράφος Κατερίνα Μπόλματη: Διευθύντρια Παραγωγής Γιάννης Ανδριάς: […]

Περισσότερα

Η μεταμοντέρνα τέχνη πηγάζει από την εκσυγχρονισμένη κοινωνία. Από την είσοδο της μαζικής εικόνας στο βίωμα της ζωής. Και έρχεται για να αναποδογυρίσει τις αντιλήψεις μας. Να μας εκθέσει μπροστά σε αυτά τη νέα πραγματικότητα. Από τη videoart των αρχών του ’70 μέχρι την είσοδο στη νέα χιλιετία, συναντάμε πολλούς ετερογενείς καλλιτέχνες, των οποίων το […]

Περισσότερα

Το “πέρασμα” από μια οριακή περίοδο του μοντερνισμού σε μια περίοδο που θα μπορούσαμε να την κατονομάσουμε “μεταμοντέρνα”, ως προς την παραγωγή του έργου τέχνης και της ιδεολογίας που προκύπτει μέσα από αυτό. Αφορά στην προσπάθεια πρώιμων κινημάτων τέχνης, που γεννιούνται μεταπολεμικά, να συνδέσουν την τέχνη με την πραγματικότητα καταργώντας το όριο μεταξύ του έργου […]

Περισσότερα

Το Μαύρο Τετράγωνο του Kazimir Malevich μπορεί να είναι απ’ όλα. Με αυτό έχουμε το σημείο μηδέν για τη ζωγραφική, που στιγματίζει όλο τον 20ο και τον 21ο αιώνα. Αρκεί να κλείσουμε τα μάτια, να λησμονήσουμε την αναπαράσταση του Κόσμου και να ριχτούμε πεισματικά στην ποίηση του, στα φθινοπωρινά χρώματα, στον άνεμο. Σκηνοθεσία: Γιώτης Βράντζας […]

Περισσότερα

Ο Wassily Kandinsky, ιδρυτής μαζί με τον Franz Marc, της κίνησης του “Γαλάζιου Καβαλάρη”, παθιάστηκε όσο κανείς άλλος με τη δομική και θεωρητική επεξεργασία του Αφηρημένου στην τέχνη. Επέμεινε στον εσωτερικό του Κόσμο και τις αντανακλάσεις του στο πραγματικό μέχρι τον θάνατο του. Το κίνημα του “Γαλάζιου Καβαλάρη” σηματοδοτεί το πέρασμα στο αφηρημένο και την […]

Περισσότερα

Μπορούμε να μιλάμε για ένα σουρεαλιστικό έργο; Ίσως η ερώτηση αυτή είναι παγίδα. Ίσως πάλι μας ανοίγει το δρόμο να μιλήσουμε για τον σουρεαλισμό. Το σίγουρο είναι πως από την τέχνη μέχρι την πολιτική, η σουρεαλιστική ομάδα προσπάθησε να αφήσει ανοιχτό σε κάθε παιχνίδισμα την ελεύθερη έκφραση με την μορφή του ασυνειδήτου. Γιατί εκεί που […]

Περισσότερα

Τα χρόνια πριν την επίσημη ίδρυση του Σουρεαλισμού, μια ομάδα που απαρτίζεται από τους Andre Breton, Louis Aragon και Philippe Soupault ξεκινά μια περιπέτεια. Γοητεύονται από το Όνειρο και το ασυνείδητο, από τον εμπνευστή της ψυχανάλυσης Sigmund Freud και τη δυνατότητα που αυτή η ανακάλυψη δίνει για ριζική αλλαγή της καθημερινής ζωής. Μέσω του περιοδικού […]

Περισσότερα

Τo Dada, αντιμιλιταριστικό κίνημα, απορρίπτει τις εθνικιστικές τάσεις και το ευρωπαϊκό ιδεώδες των αρχών του 20ου αιώνα. Ο αντεστραμμένος καθρέφτης του· ο φουτουρισμός. Από τα μανιφέστα του Hugo Ball, του Tristan Tzara, του Marinetti, την ποίηση του Mayakovski και των ρώσων κυβοφουτουριστών η Τέχνη αναγγέλλει ένα νέο κόσμο που συμβαδίζει με τη νέα ζωή. Σκηνοθεσία: Γιώτης […]

Περισσότερα

Το Cabaret Voltaire έμελλε να γίνει το Σημείο Μηδέν του Dada. Ελβετία, Ζυρίχη, 5 Φεβρουαρίου 1916, στα μέσα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μια ομάδα αυτοεξόριστων καλλιτεχνών μαζεύεται για να αναγγείλει, όχι μόνο μια αντιπολεμική κραυγή, αλλά μια κραυγή ζωής.   Σκηνοθεσία: Γιώτης Βράντζας Παρουσίαση: Γιάννης Μήτρου Σενάριο – Έρευνα: Ιωάννα Σκαντζέλη Σκηνοθετική Επιμέλεια Θεμάτων: Σεμπάστιαν Τσιφής Διεύθυνση Παραγωγής: Κατερίνα Μπόλματη […]

Περισσότερα