«Η Ζωή Εν Τάφω» – Επεισόδιο 12

Στη Βελούζινα, ο Αντώνης, για να προφυλαχτεί από την υγρασία, έμενε σε ένα δωμάτιο σπιτιού που επέταξε ο στρατός. Το σπίτι ήταν της Άντσως, μιας ντόπιας αεικίνητης γυναίκας που ζούσε μαζί με τους ηλικιωμένους γονείς της και την κόρη της Γκιβέζω.
Η Άντσω είχε κι άλλα δυο αγόρια που πήραν με το ζόρι στον πόλεμο οι Βούλγαροι.
Κύρια ασχολία της, εκτός από τις αγροτικές δουλειές, ήταν να υφαίνει στον αργαλειό της ό,τι υφαντά χρειαζόταν για το σπίτι.
Σιγά σιγά, ο Αντώνης άρχισε να καταλαβαίνει μια ιδιαίτερη συμπάθεια που του έδειχνε η Γκιβέζω.

Εκείνο, όμως, που σημάδεψε την παραμονή της Αιγαιοπελαγίτικης Μεραρχίας στη Βελούζινα ήταν ένα έκτακτο Στρατοδικείο στο οποίο οδήγησαν τρεις στρατιώτες για εγκατάλειψη θέσης. Μολονότι η δίκη γινόταν κεκλεισμένων των θυρών, ο Αντώνης και ο Κίμων κατάφεραν και τρύπωσαν μέσα στην αυτοσχέδια αίθουσα.
Το Στρατοδικείο ήταν πολύ αυστηρό και με συνοπτικές διαδικασίες καταδίκασε τους κατηγορούμενους στην «εσχάτη» την ποινών. Ωστόσο ο Αντώνης διατηρούσε μια ελάχιστη ελπίδα ότι στο τέλος κάτι θα γινόταν και θα έπαιρναν χάρη…

Σκηνοθεσία: Τάσος Ψαρράς
Σενάριο: Τάσος Ψαρράς
Παραγωγός: Γιώργος Κυριάκος
Οργάνωση παραγωγής: Γιώργος Παπαδάτος
Σκηνογραφία: Μιχάλης Σδούγκος
Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιάννης Δρακουλαράκος
Ενδυματολόγος: Ιουλία Σταυρίδου
Εκτέλεση παραγωγής: Viewmaster Films