23Ιον2018 – Μονόγραμμα

«Κώστας Καζάκος» Α΄ Μέρος

Ο Κώστας Καζάκος, ο πληθωρικός ηθοποιός, σκηνοθέτης, με ταλέντο, παιδεία και γοητεία, καταθέτει την ιστορία της συναρπαστικής ζωής του στο «Μονόγραμμα».

Στο πρώτο μέρος της αυτοβιογραφίας θα παρακολουθήσουμε τη ζωή και το κινηματογραφικό έργο του Κώστα Καζάκου, ενώ στο δεύτερο θα μας μιλήσει για τη θεατρική του καριέρα, με μια ιδιαίτερη αναφορά στο «Μεγάλο μας Τσίρκο», με άγνωστες ιστορίες και παρασκήνια από την παράσταση.
Ο Κώστας Καζάκος γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας, στις 29 Μαΐου του 1935 και ήθελε να γίνει δάσκαλος, καθηγητής. Πήγε στο Πανεπιστήμιο να γραφτεί για τις εξετάσεις. Όμως έλειπε το χαρτί των κοινωνικών φρονημάτων, «κληρονομιά» από τον αριστερό πατέρα του κι έτσι αυτή η πόρτα έκλεισε.
Τυχαία και από περιέργεια, μια μέρα ανεβαίνει τα σκαλιά της Σχολής Κινηματογράφου «Λυκούργος Σταυράκος». Δίνει εξετάσεις αμέσως και μπαίνει.

Εκεί, ανάμεσα στους σπουδαίους ανθρώπους που σφράγισαν τον ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο, γνώρισε και ως δάσκαλο τον Κάρολο Κουν, που έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή του. Ο Κουν είχε τέτοια ακτινοβολία ο ίδιος και τέτοια προσωπικότητα, που συγκέντρωσε ένα πλήθος κόσμου και το κρατούσε δεμένο.
Το 1958 ο Κώστας Καζάκος φεύγει από τον Κουν και, μαζί με τον Λεωνίδα Τριβιζά, έφτιαξαν έναν θίασο, το Ελεύθερο Θέατρο, κατά τα γαλλικά πρότυπα, το θέατρο λίμπρε, όπως το λέγανε.

Στο μεταξύ, αρχίζει η πορεία του στο ελληνικό σινεμά, στο οποίο δούλεψε επί δέκα χρόνια γιατί του άρεσε σαν δουλειά, σαν συνθήκη δουλειάς. Η πρώτη του ταινία ήταν «Η αρπαγή της Περσεφόνης», στη Σχολή Σταυράκου. Μια ταινία που ξεχωρίζει ήταν το «Κοντσέρτο για πολυβόλα» το 1966, η πρώτη που έκανε στον Φίνο. Εκεί συναντήθηκε, για πρώτη φορά, με την Τζένη Καρέζη, στο πρώτο γύρισμα, στα Ίσθμια. Από τότε άρχισαν να δουλεύουν μαζί στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Κατά τη διάρκεια της χούντας του ’67, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης είχε μια ιδέα: τον ερέθιζε πάρα πολύ ο μύθος του Κρόνου που τρώει τα παιδιά του. Έβλεπε την Ελλάδα σαν τον Κρόνο που τρώει τα παιδιά της. Άρχισε, σε συνεννόηση με τον Καζάκο, να γράφει ένα σπονδυλωτό έργο που να διατρέχει την Ιστορία και να λέει κάποιες αλήθειες για το σήμερα. Να μπορεί ο κόσμος να κάνει αναγωγές στην καθημερινότητά του, αυτό που βίωνε κάτω από τη χούντα τότε. Η Επιτροπή Λογοκρισίας καραδοκούσε, κόβοντας πολλά κείμενα, τα οποία ο Καμπανέλλης με διάφορα τρικ επανέφερε…

«Το Μεγάλο μας Τσίρκο» πέρασε στη θεατρική Ιστορία του τόπου, αντιπροσωπεύοντας τη μαζική αντίσταση του λαού ενάντια τη χούντα.

Ο Κώστας Καζάκος, κατασταλαγμένος πια, νιώθει πως έζησε πολλές ζωές. Κοντεύουν είκοσι τέσσερα χρόνια μαζί με τη γυναίκα του, την ηθοποιό Τζένη Κόλλια και τα τρία παιδιά τους.

Παραγωγός: Γιώργος Σγουράκης
Σκηνοθεσία: Χρίστος Ακρίδας
Φωτογραφία: Στάθης Γκόβας
Ηχοληψία: Λάμπρος Γόβατζης
Μοντάζ: Σταμάτης Μαργέτης
Διεύθυνση παραγωγής: Στέλιος Σγουράκης
https://goo.gl/lKQv4S